Παραμύθι για το νηπιαγωγείo

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ

της Λιλής Παπαδοπέτρου


Το παραμύθι που ακολουθεί σχετίζεται με το θέμα ‘Εβδομάδα χωρίς αυτοκίνητο’

Οι φράσεις σε πλάγια γραφή είναι κάποιες από τις απαντήσεις που μπορεί να δοθούν στις ερωτήσεις που κάνει η νηπιαγωγός

Ο Μανώλης είναι ένα παιδάκι σαν κι εσάς. Πηγαίνει στο νηπιαγωγείο. Και του αρέσουν πολύ τα παιχνίδια. Ιδιαίτερα τα αυτοκινητάκια. Έχει πολλά αυτοκινητάκια: λεωφορεία, επιβατικά, φορτηγά, πυροσβεστικά…κι αυτός δεν ξέρει πόσα έχει.

Όμως ποτέ δεν τα συμμαζεύει. Τα αφήνει όπου να’ναι.

Φανταστείτε πού μπορεί να τ’αφήνει:

-Στο κρεβάτι!

-Στο τραπέζι!

-Στον καναπέ!

Μέχρι και πάνω στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή!

Προχθές η μαμά έχασε την υπομονή της κι άρχισε να φωνάζει:

-Αχ, θα τρελαθώ! Παντού αυτοκινητάκια! Ορίστε, αυτό εδώ το βρήκα μέσα στο τηγάνι! Παραλίγο θα το τηγάνιζα!

-Κυκλοφοριακό χάος! Είπε νευριασμένος ο μπαμπάς.

-Τι θα πει χάος; Ρώτησε ο Μανώλης.

Tι θα πει χάος παιδιά;


‘Χάος’ είναι όταν τα πράματα είναι μπερδεμένα.

Όταν δεν υπάρχει τάξη.

Όταν ο καθένας κάνει του κεφαλιού του.

Λοιπόν στο σπίτι του Μανώλη επικρατούσε χάος. Γιατί παντού υπήρχαν αυτοκινητάκια παρατημένα. Όσο κι αν του τα συμμάζευαν η μαμά του, ο μπαμπάς του, εκείνος πάλι τα σκορπούσε…

Ένα βράδυ ο Μανώλης έπεσε για ύπνο λίγο πιο αργά απ’ το συνηθισμένο γιατί είχε δει ένα έργο στην τηλεόραση. Ένα έργο με αγώνες αυτοκινήτων, που του είχε αρέσει πολύ..

Αποκοιμήθηκε λοιπόν χαρούμενος χωρίς να ξέρει τι τον περίμενε.

Εκεί που γλυκοκοιμόταν άκουσε ένα δυνατό θόρυβο από μηχανή αυτοκινήτου. Γούρλωσε τα μάτια του και τι να δει: όλα του τα αυτοκινητάκια είχαν ζωντανέψει και κυκλοφορούσαν μέσα στο σπίτι. Ένα φορτηγό μάλιστα έτρεχε πάνω στο κρεβάτι του κι ερχόταν κατευθείαν μέσα στο στόμα του! Πετάχτηκε όρθιος! Μα δεν μπόρεσε να κάνει βήμα! Ήταν περικυκλωμένος από αυτοκινητάκια! Τα φώτα τους ήταν αναμμένα! Οι μηχανές τους έκαναν βζνν, βζνν! Μερικά άρχισαν να σκαρφαλώνουν στα μπατζάκια της πυτζάμας του!

-Βοήθεια! Βοήθεια! Φώναξε. Και ξύπνησε.

-Ουφ! Ευτυχώς, όνειρο ήταν, είπε. Μετά όρμησε στην κουζίνα φωνάζοντας:

-Μαμά, μπαμπά να σας πω τι είδα στον ύπνο μου!

Και τους διηγήθηκε το όνειρό του.

-Μα αυτό ήταν εφιάλτης! Είπε η μαμά.

Τι είναι εφιάλτης παιδιά;

Εφιάλτης είναι όταν ονειρευτείς κάτι τρομαχτικό.

-Ήταν ένας εφιάλτης! Ένα κυκλοφοριακό χάος! Είπε ο Μανώλης.

-Μπράβο το παιδί μου, που μιλάει σα μεγάλος, είπε η μαμά.

Ο Μανώλης ένιωσε περήφανος που τον επαίνεσε η μαμά. Όμως μαμά και μπαμπάς μ΄ένα στόμα συνέχισαν:

-Καταλαβαίνεις τώρα, Μανώλη, πως πρέπει να συμμαζεύεις τα αυτοκινητάκια σου;

-Ναι, μαμά! Ναι, μπαμπά! είπε ο Μανώλης.

Την ίδια μέρα ο μπαμπάς του έφερε τρία μεγάλα χαρτόκουτα. Με κόκκινο μαρκαδόρο γράψανε επάνω σε κάθε χαρτόκουτο τις λέξεις; ‘Χώρος στάθμευσης-Πάρκινγκ’ Από εκείνη την ημέρα ο Μανώλης δεν άφηνε ποτέ κανένα αυτοκινητάκι έξω από το πάρκινγκ.

Τι είναι το πάρκινγκ; Πώς λέγεται στα Ελληνικά;

Πάρκινγκ είναι ένα μέρος για να παρκάρουν τα αυτοκίνητα.

Στα Ελληνικά λέγεται ‘χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων’

Με αφορμή αυτή τη συζήτηση, η νηπιαγωγός θίγει το θέμα της παράνομης στάθμευσης και ίσως και το θέμα των μαζικών μέσων όπως τα λεωφορεία, μετρό, τραμ.

Στόχος της συζήτησης είναι να καταλάβουν τα παιδιά πως το ιδιωτικό αυτοκίνητο δεν είναι πάντα η καλύτερη λύση.

Θέλουμε και πάρκα και πάρκινγκ. Όχι πάρκινγκ στα πάρκα!

maria, Κυρ, 01/06/2008 - 10:41.

Αναδημοσίευση : EDITORIAL στο ΤΕΧΝΟΓΡΑΦΗΜΑ 15/5/2008


Η Ρώμη, λένε οι στατιστικές, προσελκύει περισσότερους τουρίστες από ό,τι όλη η Ελλάδα μαζί. Και δεν είναι μόνο τα καλοδιατηρημένα μνημεία, τα θαυμάσια μουσεία και τα καλαίσθητα -και ειδοποιά- κτίρια του ιστορικού της κέντρου, που «τραβάνε» περίπου 18.000.000-20.000.000 επισκέπτες κάθε χρόνο.

Η «Αιώνια Πόλη» είναι θελκτική για τον επισκέπτη για έναν πρόσθετο λόγο: τους ελεύθερους χώρους. Έχει ανοιχτές –και πανέμορφες- πλατείες, με τον δικό της χαρακτήρα η καθεμία. Έχει μεγάλα πάρκα και κήπους. Έχει πράσινο ακόμη και σε μέρη που δεν το υποψιάζεσαι. Έχει χώρους ελεγχόμενης στάθμευσης, με 1 ευρώ/ώρα. Εντάξει, έχει και σημαντικά προβλήματα. Όμως, η ύπαρξη χώρων όπου μπορείς να ανασάνεις (κυριολεκτικά και μεταφορικά), χωρίς το βλέμμα σου να «τρακάρει» στην απέναντι πολυκατοικία, «χρυσώνει το χάπι» της καθημερινότητας.

Και ας επιστρέψουμε στη Θεσσαλονίκη. Εδώ, αυτοκίνητα, τραπεζοκαθίσματα και μο- τοσικλέτες νέμονται τα πεζοδρόμια, που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να ανήκουν στους πεζούς. Ο τουρίστας, θέλει δεν θέλει, εξασκείται στον δρόμο μετ’ εμποδίων και όταν τελικά καταφεύγει στο εκ πρώτης όψεως «παρήγορο» αισθητικά θαλάσσιο μέτωπο, μπορεί – ανάλογα με τη μέρα – να βρεθεί ενώπιον αντικειμένων κάθε είδους, χρώματος και μεγέθους, που επιπλέουν στην επιφάνεια της θάλασσας. Η στατιστική έρευνα που είχε γίνει, στο πλαίσιο της καμπάνιας του ΤΕΕ/ΤΚΜ για το Αστικό Περιβάλλον, ανέδειξε πρώτη και χειρότερη όχληση την παράνομη στάθμευση των αυτοκινήτων.

Το ίδιο πρώτο βραβείο κατάληψης ζωτικού χώρου απένειμαν οι μελέτες και άλλων Ομάδων Εργασίας του Τμήματος, για το οικοδομικό τετράγωνο, τους ελεύθερους χώρους, την κίνηση των ΑΜΕΑ. Ακολουθούν τα τραπεζοκαθίσματα και ο κινητός εξοπλισμός των καταστημάτων. Η «μαύρη λίστα» οχλήσεων περιλαμβάνει ακόμη εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας, περίπτερα, σταντ εφημερίδων και πάγκους μικροπωλητών, ακαλαίσθητες όψεις κτιρίων ή κακόγουστο εορταστικό διάκοσμο και –φυσικά- την έλλειψη πρασίνου και «σωστών» δαπεδοστρώσεων.

Με αφορμή την Ευρωπαϊκή Ημέρα των Πάρκων (24 Μαΐου), επαναλαμβάνουμε ό,τι έχουμε πει ήδη πολλάκις, χωρίς να μπούμε καν στον πειρασμό να επικαλεστούμε ξανά τις γνωστές απογοητευτικές στατιστικές για την αναλογία τ.μ πρασίνου ανά κάτοικο: η Θεσσαλονίκη χρειάζεται έναν συνολικό σχεδιασμό του ιστορικού κέντρου της και όχι μόνο. Χρειάζεται την ένταξη των πεζόδρομων και των ελεύθερων κοινόχρηστων χώρων σε ένα δίκτυο ενσωματωμένο στις δραστηριότητες της πόλης και, οπωσδήποτε, νέους τέτοιους χώρους. Φυσικά χρειάζεται και περιφρούρηση αυτών των χώρων για να παραμείνουν ελεύθεροι.

Με αφορμή μια περασμένη παγκόσμια ημέρα, αυτή της Πολιτιστικής Κληρονομιάς (18 Απριλίου) υπενθυμίζουμε την ανάγκη ένταξης στον αστικό ιστό των αρχαιολογικών χώρων ως ενότητας. Το διπλό όφελος θα είναι η ανάδειξή τους αλλά και η αποσυμφόρηση της πόλης, εφόσον οι χώροι αυτοί, είτε εκτεταμένοι είτε ως αρχαιολογικά θραύσματα, αποτελούν τα μοναδικά πλέον κενά μέσα στο συνεχές του αστικού ιστού.

Για να περιοριστεί η «επικράτεια των τραπεζοκαθισμάτων και των ομπρελών» δεν έχουμε ανάγκη από παγκόσμιες μέρες, αλλά από αυστηρούς ελέγχους και από σύνταξη προδιαγραφών για τον τύπο, τη μορφή και τη διάταξη τέτοιου είδους εξοπλισμού. Η υπογειοποίηση και εκ νέου οργάνωση των δικτύων ηλεκτροδότησης και τηλεπικοινωνιών θα μπορούσε επίσης να αποφορτίσειτα πεζοδρόμια, ώστε να αποδοθούν ξανά στους …φυσικούς δικαιούχους τους, τους πεζούς. Το ίδιο και η πιο ορθολογική οδοσήμανση, ώστε ταμπέλες και οδικά σήματα να μην ξεφυτρώνουν τυχαία παντού.

Εκ των ων ουκ άνευ είναι και ο συνολικός ανασχεδιασμός του δικτύου αστικών υπαίθριων χώρων του ιστορικού κέντρου,που πρέπει αναμφισβήτητα –και πέραν των υπολοίπων, να συμπεριλάβει οργανικά και πράσινο –το έχουν ανάγκη τόσο η υγεία μας, όσο και η αισθητική μας.

Από έναν τέτοιο σχεδιασμό δεν θα μπορούσαν φυσικά να λείπουν οι χώροι της Διεθνούς Έκθεσης –που όπως έχουμε ήδη πει, θα έπρεπε να διαμορφωθούν σε μητροπολιτικό πάρκο, προς όφελος των πολιτών, μετά τη μετακίνηση του εκθεσιακού κέντρου σε άλλο σημείο- του ΑΠΘ και του Γ΄ΣΣ.

Πάντως, απ΄ ότι φαίνεται η λέξη «park» και για τους πολίτες και για την Πολιτεία, σηματοδοτεί πρώτα το πάρκινγκ και δευτερευόντως το πάρκο. Ίσως για αυτό οι μεν εισβάλουμε παντού με τα αυτοκίνητά μας, η δε κάνει τα στραβά μάτια. Αλλά δεν πάει άλλο πια.

Η Θεσσαλονίκη χρειάζεται ελεύθερο χώρο για να ζήσει, πάρκα για να ανασάνει. Χρειάζεται και πάρκινγκ.

Όχι όμως δύο σε ένα.

Ύλη για ανεξάρτητη κυκλοφορία

Γλώσσα/Language

Λίγα λόγια ...

Είσοδος