Αναδημοσίευση : EDITORIAL στο ΤΕΧΝΟΓΡΑΦΗΜΑ 15/5/2008
Η Ρώμη, λένε οι στατιστικές, προσελκύει περισσότερους τουρίστες από ό,τι όλη
η Ελλάδα μαζί. Και δεν είναι μόνο τα καλοδιατηρημένα μνημεία, τα θαυμάσια
μουσεία και τα καλαίσθητα -και ειδοποιά- κτίρια του ιστορικού της κέντρου, που
«τραβάνε» περίπου 18.000.000-20.000.000 επισκέπτες κάθε χρόνο.
Η «Αιώνια Πόλη» είναι θελκτική για τον επισκέπτη για έναν πρόσθετο λόγο: τους
ελεύθερους χώρους. Έχει ανοιχτές –και πανέμορφες- πλατείες, με τον δικό της
χαρακτήρα η καθεμία. Έχει μεγάλα πάρκα και κήπους. Έχει πράσινο ακόμη και
σε μέρη που δεν το υποψιάζεσαι. Έχει χώρους ελεγχόμενης στάθμευσης, με 1
ευρώ/ώρα. Εντάξει, έχει και σημαντικά προβλήματα. Όμως, η ύπαρξη χώρων όπου μπορείς να ανασάνεις (κυριολεκτικά και μεταφορικά), χωρίς το βλέμμα σου να «τρακάρει»
στην απέναντι πολυκατοικία, «χρυσώνει το χάπι» της καθημερινότητας.
Και ας επιστρέψουμε στη Θεσσαλονίκη. Εδώ, αυτοκίνητα, τραπεζοκαθίσματα και μο-
τοσικλέτες νέμονται τα πεζοδρόμια, που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να ανήκουν
στους πεζούς. Ο τουρίστας, θέλει δεν θέλει, εξασκείται στον δρόμο μετ’ εμποδίων
και όταν τελικά καταφεύγει στο εκ πρώτης όψεως «παρήγορο» αισθητικά θαλάσσιο μέτωπο, μπορεί – ανάλογα με τη μέρα – να βρεθεί ενώπιον αντικειμένων κάθε
είδους, χρώματος και μεγέθους, που επιπλέουν στην επιφάνεια της θάλασσας.
Η στατιστική έρευνα που είχε γίνει, στο πλαίσιο της καμπάνιας του ΤΕΕ/ΤΚΜ για το
Αστικό Περιβάλλον, ανέδειξε πρώτη και χειρότερη όχληση την παράνομη στάθμευση των αυτοκινήτων.
Το ίδιο πρώτο βραβείο κατάληψης ζωτικού χώρου απένειμαν οι μελέτες και άλλων
Ομάδων Εργασίας του Τμήματος, για το οικοδομικό τετράγωνο, τους ελεύθερους
χώρους, την κίνηση των ΑΜΕΑ. Ακολουθούν τα τραπεζοκαθίσματα και ο κινητός
εξοπλισμός των καταστημάτων. Η «μαύρη λίστα» οχλήσεων περιλαμβάνει ακόμη εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας, περίπτερα, σταντ εφημερίδων και πάγκους
μικροπωλητών, ακαλαίσθητες όψεις κτιρίων ή κακόγουστο εορταστικό διάκοσμο
και –φυσικά- την έλλειψη πρασίνου και «σωστών» δαπεδοστρώσεων.
Με αφορμή την Ευρωπαϊκή Ημέρα των Πάρκων (24 Μαΐου), επαναλαμβάνουμε ό,τι έχουμε πει ήδη πολλάκις, χωρίς να μπούμε καν στον πειρασμό να επικαλεστούμε ξανά τις γνωστές απογοητευτικές στατιστικές για την αναλογία τ.μ πρασίνου ανά κάτοικο: η Θεσσαλονίκη χρειάζεται έναν συνολικό σχεδιασμό του ιστορικού κέντρου της και όχι μόνο. Χρειάζεται την ένταξη των πεζόδρομων και των ελεύθερων κοινόχρηστων χώρων σε ένα δίκτυο ενσωματωμένο στις δραστηριότητες της πόλης και, οπωσδήποτε, νέους τέτοιους χώρους. Φυσικά χρειάζεται και περιφρούρηση αυτών των χώρων για να παραμείνουν ελεύθεροι.
Με αφορμή μια περασμένη παγκόσμια ημέρα, αυτή της Πολιτιστικής Κληρονομιάς (18 Απριλίου) υπενθυμίζουμε την ανάγκη ένταξης στον αστικό ιστό των αρχαιολογικών χώρων ως ενότητας. Το διπλό όφελος θα είναι η ανάδειξή τους αλλά και η αποσυμφόρηση της πόλης, εφόσον οι χώροι αυτοί, είτε εκτεταμένοι είτε ως αρχαιολογικά θραύσματα, αποτελούν τα μοναδικά πλέον κενά μέσα στο συνεχές του αστικού ιστού.
Για να περιοριστεί η «επικράτεια των τραπεζοκαθισμάτων και των ομπρελών»
δεν έχουμε ανάγκη από παγκόσμιες μέρες, αλλά από αυστηρούς ελέγχους και
από σύνταξη προδιαγραφών για τον τύπο, τη μορφή και τη διάταξη τέτοιου είδους
εξοπλισμού. Η υπογειοποίηση και εκ νέου οργάνωση των δικτύων ηλεκτροδότησης και τηλεπικοινωνιών θα μπορούσε επίσης να αποφορτίσειτα πεζοδρόμια, ώστε να αποδοθούν ξανά στους …φυσικούς δικαιούχους τους, τους πεζούς. Το ίδιο και η πιο ορθολογική οδοσήμανση, ώστε ταμπέλες και οδικά σήματα να μην ξεφυτρώνουν τυχαία παντού.
Εκ των ων ουκ άνευ είναι και ο συνολικός ανασχεδιασμός του δικτύου αστικών
υπαίθριων χώρων του ιστορικού κέντρου,που πρέπει αναμφισβήτητα –και πέραν
των υπολοίπων, να συμπεριλάβει οργανικά και πράσινο –το έχουν ανάγκη τόσο η
υγεία μας, όσο και η αισθητική μας.
Από έναν τέτοιο σχεδιασμό δεν θα μπορούσαν φυσικά να λείπουν οι χώροι της
Διεθνούς Έκθεσης –που όπως έχουμε ήδη πει, θα έπρεπε να διαμορφωθούν σε
μητροπολιτικό πάρκο, προς όφελος των πολιτών, μετά τη μετακίνηση του εκθεσιακού κέντρου σε άλλο σημείο- του ΑΠΘ και του Γ΄ΣΣ.
Πάντως, απ΄ ότι φαίνεται η λέξη «park» και για τους πολίτες και για την Πολιτεία,
σηματοδοτεί πρώτα το πάρκινγκ και δευτερευόντως το πάρκο. Ίσως για αυτό οι μεν εισβάλουμε παντού με τα αυτοκίνητά μας, η δε κάνει τα στραβά μάτια. Αλλά δεν πάει άλλο πια.
Η Θεσσαλονίκη χρειάζεται ελεύθερο χώρο για να ζήσει, πάρκα για να ανασάνει.
Χρειάζεται και πάρκινγκ.
Όχι όμως δύο σε ένα.
Σχόλια
Προσθήκη νέου σχολίου